با سلام به شما دوستان مهربان و تبریک سال نو

خوشحالم که هنوز از پنجره ی تنهاییم شما دوستان را نظاره گر هستم چون شاید در آینده مجالی برای من نباشد تا از تفکرات و تصورات همدیگر حرف بزنیم  و در قالبی به نام وبلاگ جمعی صمیمی تشکیل دهیم.

از شما دوستان ثابت قدم ممنون که قدم رنجه می فرمایید و با نظرات سبزتان شرمنده می کنید

و می گویم به شما که در این زمان فراغت از تحصیل که فرصت بیشتری دارم تا جایی که فرصت کنم به شما سر می زنم به شرطی که شما هم این دوستتان را در این زمان باقیمانده تا موعد خدمت مقدس!!! سربازی فراموش نکنید.

در این مدتی که حدودا نزدیک به یکسال در خدمت شما بودم اطلاعات خوبی نصیبم شد که بیشتر در زمینه ادبیات و شعر بود و در مجموع  درصد بسیاری از وبلاگها در ایران به این موضوع ختم می شود و کاش در موضوعات دیگر هم به همین مقدار بود به همین سبب من هم به تاثیر از شما مدتیست که با موضوع شعر بروز می کنم و همین جا به دوستی که مطلب از شاهرود را درخواست کرده بود عرض کنم که در اسرع وقت اگر مطلبی از شاهرود یافتم در این وب قرار می دهم اما من هم از شما گلایه هایی دارم شما دوستانی که قبلا می آمدید و و الان نه و شما که الان می آیید و بعدا معلوم نیست و شمایی که سالی به ماهی سر می زنید

اگر قدم رنجه می کنید انتقادی پیشنهادی بگذارید تا بتوانیم با گفتگویی صمیمی تر از عقاید و نظرات یکدیگر اطلاعاتی کسب کنیم

نه فقط صرفا بازدید و تشکر خشک وخالی .

جالب اینجاست که بعضی مواقع به وبلاگی که یک جمله ((آپم...بیا منتظرم)) از شما دعوت کرده سر می زنی و راجع به مطالبش 50 خط می نویسی و منتظر می نشینی تا نظرش راجع به گفته هایت را ببینی اما نمی بینی.

و من بسیار مواقع حس کردم این روابط در وبلاگ کاملا یک طرفه و سرد است .

و دیگر درخواست من از شما اینست که هرچند مدت یک پست از زبان خودتان

((مثل همین پست من)) بنویسید تا بیشتر با افکار هم آشنا بشویم تا این باعث صمیمیت بیشتر بین ما شود

و دیگر صحبت من با دوستانی هست که بدون نام یا با نامهای مختلف جعلی مثل : بی نام ونشان،چ ش پ!!، بماند! و..می آیند به شما عرض کنم که ما اینجا دوستان صمیمی هستیم و با قبایل آدمخوار هیچ نسبتی نداریم که شما از گذاشتن نامتان واهمه دارید و اگر شخص معروف یا بزرگ یا مملکتی هستید بازهم به شما عرض کنم که ما با دوستان اطلاعات هم رابطه ای نداریم بنابراین حداقل نام کوچک خود را درج کنید تا من کوچکترین نشانی و تصوری از شما در ذهنم داشته باشم تا این ارتباط مداوم و صمیمی شود.

حرف من این است هیچ چیز ارزشمندتر از صداقت نیست  وقتی می گویم من مصطفی 23 از شاهرود هستم

گوشه ای از خاک ایران و هنگامی از شهرم می نویسم بدان معنی نیست که تعصبی به زادگاهم دارم بلکه

می خواهم شما را راهنمایی کنم به نقطه ای از این سرزمین که اگر مسیرتان از اینجا گذشت بدانید که غریبه نیستید و زمانی با یک دل اینجا همراه بودید وگرنه من تمام جای جای ایران را دوست دارم و آرزوی سفر به شهرهای مختلف کشورم را دارم .

در پایان شعری سرودم به مزاح  تقدیم به شما که از من خدانکرده دلخور نباشید بدانید که اصلا روی سخنم با شما نبوده چون همه ی شما در نظر من گلید و این مطالب من اصلا به شما ارتباطی ندارد و مثلا فرض کنید راجع به وبلاگهایی خارج از کشور مثلا کشور ماداگاسکار!!! است.

و ختم کلام به همه شما دوستان چه جدید چه قدیم که می آیند و نظرمی دهند بگویم که قدمتان طوطیای دوچشمم.

و اما شعر:

پول اکانت را باید بدهیم ، پول خط تلفن را نیز بدهیم، پول برق جدا، کم لطفی شما دوستان و دیگر هیچ.

عابر کوچه های قلبم... برگرد ......!

ای عابر کذائی .....ای عابر....!

نه کوچه های قلبم را هرگز عابری بود از سر صداقت

و نه حرم دلم را زائری از روی خلوص ..........

یکی با خنده و گریه ای صمیمی ...

به تازیانه ای  به قلبم  زد

و از گریه ی غمبار دردآلایم گذشت و..

در مه  فرو رفت .....رفت ..... رفت

وقتی که دلتنگ میشمو ***همراه تنهایی میرم

داغ دلم تازه میشــــه

زمزمه های خوندنــــم*** وسوسه های موندنـــــم

 با تو هم اندازه میشـــه

قد هزارتا پنجره*** تنهایی آواز میخونم

دارم با کی حرف میزنم

نمی دونـــــــــــــم، نمی دونـــــــــــــم

این روزا دنیا واسه من **از خونمون کوچیکتره

کاش میتونستم بخونم** قد هزار تا پنجره

طــلـــــــــوع مــــــن، طـــلـــــــــوع مــــن

وقتی غروب پر بزنه ،موقع رفتن منه

حالا که دلتنگی داره رفیق تنهاییم میشه

کوچه ها نارفیق شدند

حالا که میخام شب وروز به همدیگه دروغ بگن

ساعتها هم دقیق شدند

طــلـــــــــوع مــــــن، طـــلـــــــــوع مــــن

وقتی غروب پر بزنه ،موقع رفتن منه