همه هستي من آيه تاريكيست
                      كه ترا در خود تكرار كنان
                               به سحرگاه شكفتن ها و رستن هاي ابدي خواهد برد
من در اين آيه ترا آه كشيدم آه
     من در اين آيه ترا
                      به درخت و آب و آتش پيوند زدم

زندگی شاید
              یک خیابان درازست که هر روز زنی با زنبیلی از آن میگذرد
زندگی شاید
              ریسمانیست که مردی با آن خود را از شاخه میاویزد
زندگی شاید

              طفلیست که از مدرسه بر میگردد
زندگی شاید

             افروختن سیگاری باشد ، در فاصلهء رخوتناک دو همآغوشی
             یا عبور گیج رهگذری باشد
                       که کلاه از سر بر میدارد
و به یک رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی میگوید " صبح بخیر "

زندگی شاید

            آن لحظه مسدودیست
                  که نگاه من ، در نی نی چشمان تو خود را ویران میسازد
و در این حسی است
                  که من آن را با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت


در اتاقی که به اندازهء یک تنهاییست
دل من،
        که به اندازهء یک عشقست
                    به بهانه های سادهء خوشبختی خود مینگرد
                           به زوال زیبای گل ها در گلدان
                                   به نهالی که تو در باغچهء خانه مان کاشته ای
و به آواز قناری ها
       که به اندازهء یک پنجره میخوانند



آه...
                              سهم من اینست
                              سهم من اینست
سهم من ،
              آسمانیست که آویختن پرده ای آنرا از من میگیرد

سهم من ،

پایین رفتن از یک پله مترو کست
                              و به چیزی در پوسیدگی و غربت واصل گشتن
سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست
و در اندوه صدایی جان دادن

که به من بگوید :

                                                        " دستهایت را دوست میدارم "

دستهایم را در باغچه میکارم 
                                 سبز خواهم شد ،

 میدانم ، میدانم ، میدانم
                                و پرستوها در گودی انگشتان جوهریم
تخم خواهند گذاشت


 من...

                                                                          پری کوچک غمگینی را

                     میشناسم که در اقیانوسی مسکن دارد

   و دلش را در یک نی لبک چوبین

                                                                              مینوازد آرام ، آرام...

 پری کوچک غمگینی
                        که شب از یک بوسه میمیرد
                                  و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد

((شعری از زنده یاد فروغ فرخزاد))