شاهرود جزیره ی تنهایی من

حلقه هاي مفقوده حيات

shahroooood — Sat, 07 Nov 2009 15:57:18 GMT

1. روزهايي در زندگي هستند كه بعضی آدم ها فكر مي كنند قرار است دنيا تا آخر همين شكلي باشد؛و هي مدام اين سوال را از خودشان مي كنند كه «آخرچطوري؟چطوري قرار است اين زندگي و اين شرايط درست شود؟»انگار قرار است تا آخر دنيا در همان چاه پر از نخوتشان بمانند و فكر كنند هيچ نوري وجود ندارد و اگر هم هست آنقدر ضعيف و بي مقدار كه زود فراموش شود.مثل آن شخصيت كارتوني هميشه نااميد گاليور تنها جمله اي كه زمزمه مي كنند اين است:من ميدونم،من ميدونم(با همان لحن خاص خودش!)

در اين شرايط كه باشند مطمئن هستند همه مثل آنها فكر مي كنند و اگر كسي احساس خوبي دارد موقتي است و يا زيادي سرخوش است.

با اين آدمها روزگار گذراندن سخت است چون اينها در بهترين حالت هم روزگار دشوار گذشته را به ياد مي آورند و دوباره آهنگ نااميدي سر مي دهند

يك مقدار از اين آدمها در پادگان ما يافت مي شود كه مدام روي اعصاب آدم مي نوردند،بعضيا كه مثه خود آدم سربازند ولي به كوچكترين سختي حساسيت نشان مي دهند و هي غرغر مي كنند كه آقا چرا فلان؟آقا چرا اينجوري؟و گاه فيلسوف مي شوند كه چرا من اينجا هستم؟من مهندسم!من دكترم!مارو رها كنيد و...اينها سخت ترين تكه هاي سربازي است كه خدمت را براي ديگران مشكل مي كند و باعث مي شود ديگران درك درستي از خدمت سربازي نداشته باشند و خدا نكند در آينده جنگي رخ دهد و آدم با اينها به خط مقدم يورش ببرد و آنجاست كه اينجور آدمها مي شوند سوهان روح ديگران.قبول دارم پادگان بهشت نيست ولي بسياري از ذكر مصيبتهايي كه قبل از خدمت برايمان خواندند شايعه اي بيش نبوده و در خدمت مي شود دوستان بسياري پيدا كرد از شهرها و فرهنگهاي مختلف و صحنه هاي به يادماندني بسياري در زندگي آدم خلق مي شود كه بعضا با وجود دشواريهاي بسيار شيريني هاي خاص خود را دارد و مي شود در اين دنياي جديد مردانه از دشوارترين مراحل خدمت با خنده و تمسخر عبور كرد.

2. آدمها (به جز آنها كه دست به خودكشي جدي مي زنند)در بدترين حالت هم اميد دارند در بدترين حالت هم اصلا نمي توانند آن كورسوي اميد كه ته دلشان بالا و پايين مي پرد را نبينند.

مي شود در لذتهاي كوچك زندگي باقي ماند و صحنه هاي نااميدي را محو كرد و اين يعني همان حلقه هاي مفقوده حيات

سلام دیوانه

shahroooood — Wed, 14 Oct 2009 16:02:42 GMT

خدمت سربازی برای هرکس اندوخته هایی دارد و این هم یک نوع متفاوت!
(این نوشته برای یکی از هم خدمتیام هست که ترخیص شد)
سلام دیوانه
خیلی دوسداشتم این اسم نامتعارف را برای تو نگذارم ولی رفتار غیر متعارف تو، من و همه را وانمود ساخت که این اسم که شایسته ذات متغیر تو بود را بر تو بنامیم چنانچه خودت هم بالاخره در آخرین روزها قبول کردی که شایسته اینجور نامگذاری هستی.

بالاخره روز رفتنت رسید تو هم رفتی ولی خداحافظی باتو مثل رفتن دیگران پرشور نبود
در این مدت از تو چیزهای زیادی یاد گرفتم مثلا فهمیدم که ذات هر آدم در ظاهرش پیدا نیست واین در مورد تو صد در صد صدق می کرد.
تو از آن دسته بودی که ظاهرت می توانست شخصیت هر آدم را دگرگون کند و از اینرو به آنرو کند و یک نمایه کامل انسان بسازد ولی باطنت مشخص نبود.
من تورا سلام دیوانه می پنداشتم چون به محض دیدن کسی سلام می کردی ولی شاید پایان آن دیدار با رفتار سبک و کوته فکری خود شخصیتش را خرد می کردی.
رفتارهای سبک و سنگین تو گاها بسیار نابجا و عجیب بود.
عجیب بودی گاه چنان در ادب و تواضع نشان می دادی که می توانستی احساسات یک بی احساس را حتی بر انگیزی و او را به خدمت خود واداری.
ولی (این را نمی خاستم بگویم) ذات تو در سختیها و ناگواریها به بدترین شکل ممکن نشان داده میشد
سلام دیوانه سیاه بود ولی لباسش همیشه تمیز و اتوزده و معطر و ظاهر خوبی داشت.
سلام دیوانه اعتقادات مثبتی داشت ولی همیشه نمایان کردن حقیقت به تنهایی کافی نیست باید گاهی شمع باشی و بسوزی تا شعله ور شدنت به روشنی حقیقت کمک کند سلام دیوانه پر از احساس بود و به گفته ی خودش عاشق و همین عاشق بودن خودرا گاهی دلیل رفتارهای نابه جای خود می دانست.
سلام دیوانه پر از شور بود و احساسات، پر از گرمی و محبت
سلام دیوانه کار بیهوده انجام نمیداد و برای هر کار خودش هدف داشت و برای رسیدن به هدفش اراده ی قوی داشت.
سلام دیوانه خیام میخواند باباطاهر عریان میخواند و در مدح زیبایی که در مجالس در وصف ائمه داشت این اشعار را به کار می برد.
سلام دیوانه به گفته ی خودش شاگرد مداحان بزرگی چون حاج منصور ارضی و مهدی مختاری بود و این سبک نوحه خوانی و مداحی را در کلاس ایشان فراگرفته بود و این کم نبودبرای جوانی به سن و سال او
و به او جرات می داد تا در مراسمات مذهبی احساسات دیگران را هدایت کند به آن سمت که شایسته آن نوحه یا مدح می بود.
سلام دیوانه نباید به خدمت نظام می شد(حتی برای این مدت کوتاه) چون نظام آهن می خواهد تا فولاد بسازد و دل چوبی و شکستنی مثل او را نمی طلبید و این به نظر من باعث سوختن او شد.
اما سلام دیوانه بازهم چیزهایی دستگیرش شد مثلا همین که دیگر حتی نزدیک چنین محیطهایی نشود.
و دست آخر سلام دیوانه همه چیز بدست آورد به غیر از دل دیگران
و این یعنی پایان غم انگیز برای کسی که شروعی بی انگیزه داشت.
سلام دیوانه برای همیشه خداحافظ

صفحه ی تکراری

shahroooood — Thu, 01 Oct 2009 15:11:18 GMT

صفحه ی خودم را دارم؛ سالهاست.

اینجا درست همان چیزهایی را می نویسم که در زندگی واقعی گم کرده ام.

اما باز می نویسم؛انگار یک ادای دین به خود گمشده ام است،به کسی که می توانستم باشم اما نیستم.

در همین صفحه ی مجازی دوستان بسیار دیگری یافت می شود که بعضا نوشته هاشان خواب را از چشمانم می گیرد.اشکالی ندارد،می دانم که آنها هم خودشان نیستند.همه اینها خیالی است.

این قطعه با نام "یی پی یک" از شل سیلوراستاین می باشد.

این اتفاق مدت ها پیش توی یک باتلاق رخ داده

جایی که پر از علف های هرز و گل و لایه

"یی پی یک" انگشت پای مرا گاز گرفته

دقیقا نمی دونم دلیلش چیه؟! و یا اصلا اون چیه؟!

من داد می زدم که "آی و وای" " این دیگه چه جور موجودیه؟!"

اما مثل اینکه "یی پی یک" از همون موقع قصد رفتن نداشته

بعدش یواش یواش با هاش پچ پچ کردم شاید بره

اما دیدم که باز هم از جاش تکون نمی خوره و نمی ره

بله این اتفاق 16 سال پیش رخ داده

و هنوز "یی پی یک" نرفته

برف می یاد؛ بارون می باره

ولی باز هم "یی پی یک" از جاش تکون نمی خوره

پام اونو با خودش به هر جایی که می ره، می بره

تازه می فهمم که پس از ماجرای چندین و چند ساله

یاد گرفتم که آروم آروم راه برم برای همیشه

و اما گرایشات گناهکارانه شما نیز همانند یی پی یک هیچ گاه شما را رها نمی کنند؛ برای مدت زمان اندکی شاید بتوانید به آنها بی توجهی کنید اما بعدا متوجه خواهید شد که زمانی فرا می رسد که می بینید کنترل آنها بر روی شما تا چه حد عمیق است. اما اگر فکر می کنید که می توانید قدرت آنها را از بین ببرید باید همین جا به شما بگوییم که قادر به این کار نبوده و فقط باید سعی کنید آنرا در مسیر مناسب هدایت کنید.

خوشبختانه یا بدبختانه یک روز فرا می رسد که دیگر تمایلی به شرکت در جنگی که همیشه سرانجامش شکست است را از دست می دهید همانطور که "پلپگ نیز شاهد این تجربه تلخ بوده در اوج نا امیدی فریاد می زند "در چه منجلابی غوطه ور شده ام! چه کسی می تواند نجاتم دهد...وای از دست این ذات پست انزاجار آور!"

وقت آن رسیده که چشم های خود را باز کنیم من می دانم که ترک عادت کار چندان آسانی نیست اما یکی از گام های اولیه برای رسیدن به آزادی همین است.

بهتر است قدرت و تواناییها خود را به درستی درک کنید ناگفته نماند که کمک خداوند و همنوعانتان در این راه از ارزش بالایی برخوردار است.

والسلام

تو آزادی!

shahroooood — Sat, 01 Aug 2009 19:06:18 GMT

بیا تکلیفمان را مشخص کنیم

من مسیر روشنی برای آینده می خواهم

معیارهای ما برای زندگی چیست؟

اینکه من درحال زندگی کنم یا نه؟ افقهای دور را ببینم یا نزدیک؟

«فعلا زندگی کنیم » این جمله همیشه از ما انسانها، آدمهای ناتوانی ساخته

یادمان نرود هر محدودیتی راههای جدید به ما نشان می دهد.

«نمی توانم» همیشه مارا به اوج ناتوانی دعوت می کند.

ما فقط یک بار درحال می توانیم زندگی کنیم پس چرا بهترین نوع زندگی را نداشته باشیم؟

بازیگران ناتوان عشق بسیارند ولی مردان عشق اندک.

آنهایی که تورا با قلب پاک به بیراهه ببرند حریفان عشقند.

روزگار ما فرصتی برای شناخت انسانها نگذاشته و این روزها قلب کمتر انسانی پاک است.

آدمای دور و برمان بسیار پیچیده شدند که فکرهاشان زیبا نیست و این را هنوز من نمی دانم،

تو نمی دانی.

بیایید لااقل در این فرصت محدود زندگی طعم آزادی را برای یک بار هم که شده بچشیم.

نسل متوهم

shahroooood — Thu, 16 Jul 2009 15:45:34 GMT

ما نسل متوهم و جوگیری هستیم(دهه 60 به بعد)

ما فقط یاد گرفتیم مسائل کوچک و ناچیز را بزرگ کنیم

ما آسایش و راحت طلب شدیم و طبیعی است که به زودی ترسو هم خواهیم شد

اینها جملات جالبی نیستند، اما کافیست به دور و برمان نگاهی بیندازیم و کمی فکر کنیم.

ما از گرما می ترسیم از سرما می ترسیم و از اینکه کمی زندگیمان از نحو مطلوب خارج شود.

اینکه ما اینطوری هستیم کمی خودمان مقصریم و کمی هم برمی گردد به حوادثی که تجربه نکردیم.

توقع زیادی از ما نیست چون ما در زندگی چیزهای واقعی ندیدیم.

ما ایمانهای واقعی که جان آدم را با لبخند می گرفت ندیدیم.

ما هیچ چیز و هیچ کس را نداشته ایم که عشقش ارزش مردن داشته باشد.

ما تا به حال مبهوت چشم های هیچ کس نشده ایم.

آیا حاضریم به فرمان کسی جان بدهیم؟

داخل پرانتز (منظورم عشقهای الکی نیست که برمی گردد به همان سطر اول)

تقصیر خودمان نیست ما که آمدیم قحطی شد.

ما آنقدر زیاد بودیم! که دیگران فقط وقت کردند به پرکردن شکممان فکر کنند و فرصت به چیز دیگری نرسید

ما ماندیم و مهد کودک و آتاری وبعد از آن بازیهای کامپیوتری که فقط توهم و جوگیرشدن را به ما یاد داد و در جنگهایش کسی نمی مرد و هیچ شعری نداشت که خون آدم را به جوش بیاورد و زخم هایش هیچ افتخاری نداشتند.

ما بر خلاف نسل قبل که فرصت کودکی نداشت در کودکی هایمان باقی ماندیم و ماندیم و ماندیم و هیچ وقت بزرگ نشدیم.

15سالمان شد،20 سالمان شد و به زودی 30 سالمان می شود اما بزرگ نشدیم.

هنوز وقتی عاشق یکی می شویم یا در نهایت افراط و پیدا نکردن راهی می زنیم خودمان را ناکار می کنیم که برمی گردد به همان معنی جوگیرشدن یا در نهایت تفریط و کم کاری او را دور می زنیم.

اگر در کنکور قبول نشویم به آخر راه رسیدیم و اگر کرایه تاکسی گران شود این کشور دیگر محل زندگیمان نیست.

ما برای هیچ چیز و هیچ کسی خودمان را فدا نمی کنیم اما تا بخواهید ادعایمان می شود با این همه تقصیر ما نیست چون هیچ اتفاق بزرگی در زندگیمان ندیدیم و بزرگترین اتفاق عمرمان تعطیلی کلاس انشاء بوده چند روز قبل از عید!

فدای هیچ چیز!

shahroooood — Wed, 01 Jul 2009 06:32:26 GMT

جایی که من در آن زندگی می کنم و می روم در کوچه و خیابانش و...هیچ کس خیلی سیاسی نیست ،هیچ کس که نه اغلب مردمش سیاسی نیستند و منظورم این است که نه آن قدر نسبت به مسائل دور و برشان حساس نباشند که شاید روزی حداقل 10 دقیقه یا بیشتر در مورد آن باهم حرف نزنند.

جایی که من در آن رفت و آمد دارم در خیابانش مردم آن قدر کشته مرده ی یک فرد سیاسی نمی شوند که از وقت و زندگی خود بگذرند و بروند به افتخار آن آدم که شاید تا یک ماه پیش او را نمی شناختند آتش بسازند و ملک و مال همدیگر را در آن آتش بسوزانند و شعارهای سیاسی به افتخار آن فرد سیاسی بدهند که اگر ناظری از بیرون ماجرا این صحنه را ببیند گمان کند اینها سالهاست در جبهه این آقای سیاسی فعالیت می کنند!

جایی که من در آن زندگی می کنم آدمهایش آنقدر در سیاست غرق نمی شوند و جوگیر، تا وقتی در صحنه ای سیاسی شکست خوردند بریزند در خیابانها و مثل حیوانات باغ وحش به جان هم بیفتند و جان و مال و ناموس خود را فدای هیچ چیز! بکنند.

جایی که من در آن زندگی می کنم شاید آنقدر بزرگ نباشد و شاید مردمش آنقدر متمول نباشند اما آنقدر شعور و فکر سیاسی دارند که وقتی می بینند چند دشمن قسم خورده منتظر اختلاف در کشورشان هستند بیایند و شعله های اختلاف و کینه بین مردم و دولتشان بسازند.

جایی که من در آن زندگی می کنم آرامش دارد و زندگی و این برای من از همه چیز بیشتر ارزش دارد و من به آن افتخار می کنم.

جایی که شما در آن زندگی می کنید چطور؟

طریقت پروانه

shahroooood — Fri, 05 Jun 2009 06:51:18 GMT

و در آن زمان بود...

که پروانه ای به جست و جویم آمد

نمی دانم از کجا؟

از زمستان یا از یک دشت

نمی دانم چگونه؟

چه وقت؟

اما از یک خیابان

از یک شب

از یک دیدار

از شاخسار شب

به ناگاه روئیدم و

فراخوانده شدم

میان شعله های آتش

آتشی که از دور مرا محو خود کرده بود

و چیزی در روح من آغازید:

تب یا بالهای فراموش شده

و من به طریقت خود دست یافتم:

رمزگشائی آتش

و اولین سطر لرزان روزگار جدیدم را نوشتم:

دوســـــــتــــت دارم

سرشار از دانائی آنان که هیچ نمی دانند

تکرار بی حاصل

shahroooood — Wed, 27 May 2009 19:30:04 GMT

آقایان و خانمهای عزیز این یک بیان محبت آمیز است

سید جمال الدین جمله ی جالبی دارد،ایشان می فرمود:در غرب اسلام دیده مسلمان ندیده و اینجا مسلمان دیده و اسلام ندیده!

بعضی مواقع ما در وجدان آگاهمان! برای قضاوتهایمان سوا کن و جدا کن می آوریم

اسلامیت به کنار،انسانیت که اصلا دیگر ربطی به دین ندارد!

این حرف نفس ماست و روزی هزاران بار درحال تکرار آن هستیم

آقایان و خانمهای عزیز این یک بیان محبت آمیز است

دوست داشتم آنقدر در مسیر اعتقادمان بدون کج روی پیش برویم تا هیچ گاه به تناقض نرسیم

لیوان آب را زمین می گذاریم و لعن و نفرین نثار کسانی می کنیم که به اماممان ظلم کرده اند اما خود غافل از امور زندگیمان می رویم سراغ کارمان و مثل آب خوردن به عدد همه ی اطرافینمان به دیگران ظلم می کنیم،

در ذهنمان ظلم را فقط تیغ کشیدن و یا تیغ زدن دیگری معنی کرده ایم اما ناآگاه از این سخن که هر مسلمان اگر آبروی مسلمان دیگری را بریزد دیگر مسلمان نیست؛ وجدانمان را مانند کودکی آرام در آغوش نفس خوابانده ایم!

همانند آب خوردن غیبت می کنیم و هرگاه در جمعی خواستیم شیرین بشویم با آبروی دیگری بازی می کنیم

آری ما هنوز کودکانیم که در لباس بزرگان شده ایم.

خود را متمدن می شناسیم درحالی که فرهنگ غنی اسلام را به بازی گرفته ایم.

آقایان و خانمهای عزیز این یک بیان محبت آمیز است

آقایان و خانمهای عزیز من هنوز معنی غیبت را نفهمیده ام آیا کسی می تواند آن را روشن برای من بازگو کند؟

آخر هنوز کسی نیست که غیبت نگوید و یا نشنود ولی منکر غیبت نباشد

پس دلیل این همه غیبت چیست؟آیا با نگفتن غیبت روزمان شب نمی شود؟

آقایان و خانمهای بزرگوار! آیا کودکی را می شناسید که معنی دروغ نفهمد؟!

کودکی که هنوز قوه تشخیص خوب از بد نداشته باشد؟

همان کودک با درک سخن بزرگترش دروغ نمی گوید

پس اینجا به تناقض رسیدیم حکم ثابت می شود!

کودک با قوه ی ناکامل تشخیص خوب از بدش می فهمد پس بزرگتر هم باید فهمیده باشد

ولی از روی سیاهکاری و به اراده ی نفس دروغ می گوید

آقایان و خانمهای عزیز این یک بیان محبت آمیز است

اینجا صحبت از دزد و قاتل و جانی نیست آنها اندکند و تکلیفشان معلوم.

اینجا صحبت از ظاهرالصلاح هاست؛صحبت از به ظاهر بچه مثبتها؛صحبت از کسانی که به ظاهر مال مردم خور نیستند،به ظاهر بی وجدان نیستند و به ظاهر دزدی نکرده اند.

اما سربزنگاه تعدادشان بی شمار می شود

آن قدر زیاد می شوند که متحیر می شوی از اینکه خیلی از آنها سربزنگاه انسانیت هم حتی سرشان نمی شود.

و بیشتر متحیر می شوی که عده دیگری از همان جمع کثیر بدون اینکه فیلم بازی کنند مناسک مذهبی شان را هم به جا می آورند.

اینجا بین ما؛بین مایی که ادعاهای آنچنانی داریم؛بین مایی که به مناسبتهای مختلف مذهبی رنگ و چهره عوض می کنیم،

البته فقط رنگ و لباس ظاهر.

تعارف را کنار بگذاریم،این معجون با تعارف غیر قابل تحمل تر می شود.

اینجا متحیر می شوی از این همه تناقض.

متحیر می شوی از «سربزنگاه» هایی که دل و دینمان را از این رو به آن رو می کند.

این سربزنگاه ها در زندگیمان زیاد اتفاق می افتد کشف کردنی نیست فقط باید منتظر باشیم ببینیم در اینجور مواقع چه می شویم

چون رنگ و لعابمان همیشه درحال تغییر است مثل آفتاب پرست همیشه در حال تغییر چهره هستیم.

هیچ گاه انسان ثابت قدم نبوده ایم.

این جور مواقع دیگر صحبت از ظاهر و باطن آدمها نیست،انگار بوی گندیدن باطنها می آید!

بوی گندیدن باطنها می آید،

برای دور ماندن از این گندیدگی چه باید کرد...

اشک و شبنم

shahroooood — Fri, 01 May 2009 07:24:46 GMT

روزگارم بوسه های ناب تو

آمدی در خاطر سرد تب آلود دلم
دوست دارم تا بیایم لحظه ای در خواب تو

بوسه باران میکنم نام تو را بر روی لب
در به روی من گشا من آمدم در باب تو

لحظه هایم لحظه لحظه یاد تو
روزگارم بوسه های ناب تو

دیدین وقتی روی گل سرخ چندتا قطره شبنم نشسته چه طراوت و چه زیبایی خاصی به خودش میگیره...

مثل یک لیوان

shahroooood — Thu, 09 Apr 2009 16:06:18 GMT

غرور در نزد من، هر آینه محبوبترین گناهان است.

«آل پاچینو در نقش جان میلتون-وکیل مدافع شیطان»

مغرورها از شکست بیزارند؛سهل است که تساوی را خوش نمی دارند.آنها عاشق بردند؛

می خواهند،همیشه و به هر قیمتی.

خواستن «برد» در زندگی خواسته ی همه ی انسانهاست.

«همیشه» بردن با تساوی تفاوتی ندارد و این معنی یکنواخت شدن است و مخالف تحول است.

«به هر قیمتی».....؟

حال اگر این احساس سرزده آمد و در این لیوان جا خوش کرد،از نوع مثبت بود مجبوری به نیمه ی دیگر لیوان نگاه کنی تا روزنه ای برای بقای زندگی مفیدت یا حداقل برای نشکستن لیوان خوش طرح ذهنت باقی بماند.

همین لیوان کوچک که تمام دنیا و تصوراتش درون آن جا می گیرد شیشه شکستنی است و دوام آن هیچ اعتباری ندارد.

اگر به اعتبار آن باور نکردی شیطان آماده پذیرائی از توست لیوان خوش طرح ذهنت را بیاور تا تشنگی ات را با لیوانی پر از زهر فروبنشاند.

فضای ذهنت را میزبان احساسی زهرآلود و ناگهانی نکن که گاهی یک احساس ناچیز گنجایش یک لیوان را مال خود می کند که موجودیتش به میزبانی اش از اتفاقات و احساسات است.

لغت نامه ی سیاه

غرور:لیوان خوش طرح شیشه ای

«به هر قیمتی»:هدایای شیطان

زهر:گناهان حاصل از غرور